Ervaringen

Hieronder staan een aantal ervaringen van cliënten.
Cliënt 22 jaar (Colitis Ulcerosa)

Op mijn 17e werd Colitis Ulcerosa bij mij geconstateerd. Ik heb me altijd erg alleen gevoeld, hoewel ik liefdevolle mensen om me heen heb die van me houden. Ik besloot met deze klacht een sessie te doen bij Marion. Tijdens de sessie gingen we via mijn onderbewustzijn terug naar het moment waar dit gevoel van alleen zijn is ontstaan. Ik vond het heel spannend, maar Marion stelde me gerust en steunde me tijdens de sessie. We komen in de baarmoeder terecht, waar blijkt dat ik een tweelingbroertje heb gehad. Toen we drie maanden in de baarmoeder zaten, ben ik hem verloren… (Vanishing Twinsyndrom) Het gevoel van alleen zijn dat ik daar voel, herken ik meteen als het gevoel van alleen zijn dat ik nu ook zo voel. We werken deze pijnlijke gebeurtenis samen door. Ik haal mijn energie terug en alles gaat meteen naar mijn buik. Het resultaat van deze sessie is dat ik, ondanks de verwachtingen van artsen, al vijf jaar geen aanval van Colitis heb gehad, door alle energie die ik in deze sessie terug heb gekregen.


Cliënt 57 jaar (angst voor autoriteit)

Ik had een onrealistisch angstgevoel bij autoriteit. Met name bij mensen in uniform, politie en zo. Zo erg, dat als ik er een zag of werd opgebeld door een controlerende instantie, maakte eigenlijk niet uit wat het was, dat ik dan even verstijfde en me bedreigd voelde. Erg vervelend in een gewone, niet bedreigende situatie, want er was niets bijzonders aan de hand. Ik voelde mij met dat gevoel, al was het soms maar een paar seconden, erg onprettig.
Zelf dacht ik dat het met mijn kinderjaren te maken had. Op 6-jarige leeftijd was er een confrontatie met politie in een kinderlokkerssituatie. Ik had toen geen idee wat er aan de hand was, want er was immers niets gebeurd. Maar de zwaarte van de mensen en het bedreigende gevoel van de politie had behoorlijk indruk op me gemaakt. Nu begrijp ik dat de volwassenen alleen maar ongerust waren.
In de sessie kwamen we in een leven terecht waar ik een getrouwde vrouw van adel was. Mijn leeftijd was 18 jaar en ik was getrouwd met een veel oudere man. Ik was blijkbaar een zeer verwende en arrogante vrouw (ik behandelde het personeel niet echt aardig) en leefde in een kasteel met veel luxe spullen en kleding en veel vrijheid enz.
Ik wilde graag schilderen, maar mijn man vond dat niet gepast voor een vrouw in mijn positie. Ik wilde het!! We stonden ruzie te maken boven aan de trap op de overloop. Mijn mijn schreeuwde vaak hard en dit keer ook. Normaal zou ik gedimd hebben, maar er kwam een wil in mijzelf omhoog, zodat ik tegen hem in ging. De ruzie was inmiddels zo hoog opgelopen dat mijn man bewegingen maakte met zijn armen en zijn evenwicht verloor en van de trap afviel, dood. Wat ik me nog kon herinneren was dat ik zeer verdrietig was dat hij dood was, want ik hield wel van hem. Maar over de consequenties dacht ik niet na, want door mijn positie als vrouw van adel wist ik dat het weer goed zou komen. Echter, dat was niet het geval. Ik werd gevangen genomen en beschuldigd van moord. De rechtszaal was erg naar met rechters en getuigen die erg naar deden. Ook was er iemand die vals getuigde. Hij zei dat hij had gezien hoe ik mijn man van de trap af had geduwd. Ik werd veroordeeld tot de doodstraf. Het laatste zag ik mezelf liggen in een vieze donkere kerker en ging dood door de ontberingen die ik niet aankon. Dus ophangen was niet meer nodig.
Ik voelde tijdens de sessie dat mijn man in het kasteel mijn huidige man was. Wij hadden regelmatig ook woordenwisselingen waarbij hij behoorlijk "geluid"kon maken wat mij een onprettig gevoel gaf. Ook ben ik van jongs af aan een verzamelaar van beelden, schoenen, kleding en meubels.Er kwam geen eind aan. Less is more gold zeker niet voor mij. Koopverslaafd zag ik mezelf. Na de sessie merkte ik tot mijn vreugde dat ik gewoon een winkel in kon lopen en dan zag ik iets wat ik mooi vond en mezelf dan hoorde denken: "ja, het is mooi, maar ik heb al genoeg". Ik was helemaal verwonderd dat ik dat dacht. Zo ook bij schoenenwinkels. Sterker nog, toen ik thuis kwam dacht ik voor het eerst in mijn leven "wauw, dit huis staat wel vol en wat heb ik veel schoenen". De koopverslaving is helemaal weg. Geen reden meer om even de stad in te gaan. Ook mijn relatie is ten goede veranderd. Mijn man is veel vriendelijker tegen mij en doet nu dingen uit zichzelf die hij daarvoor nooit deed, zoals mij spontaan een kus geven en huishoudelijke dingen. Voor mijzelf is het belangrijkste dat ik me meer mezelf voel en happy. Ik geniet meer van mijn fantastische leven en dat is voor het eerst continu. Ik heb nog geen politie gezien, dus ik weet niet of dat gevoel weg is. Maar als ik er nu aan denk voel ik geen dreiging. En gezien de positieve veranderingen na de sessie weet ik van binnen dat dat ook veranderd is.