Ervaringen

(Colitis Ulcerosa) Chronische dikke darmontsteking

Op mijn 17e werd Colitis Ulcerosa bij mij geconstateerd. Ik heb me altijd erg alleen gevoeld, hoewel ik liefdevolle mensen om me heen heb die van me houden. Ik besloot met deze klacht een sessie te doen bij Marion. Tijdens de sessie gingen we via mijn onderbewustzijn terug naar het moment waar dit gevoel van alleen zijn is ontstaan. Ik vond het heel spannend, maar Marion stelde me gerust en steunde me tijdens de sessie. We komen in de baarmoeder terecht, waar blijkt dat ik een tweelingbroertje heb gehad. Toen we drie maanden in de baarmoeder zaten, ben ik hem verloren… Het gevoel van alleen zijn dat ik daar voel, herken ik meteen als het gevoel van alleen zijn dat ik nu ook zo voel. We werken deze pijnlijke gebeurtenis samen door. Ik haal mijn energie terug en alles gaat meteen naar mijn buik. Het resultaat van deze sessie is dat ik, ondanks de verwachtingen van artsen, al vijf jaar geen aanval van Colitis heb gehad, door alle energie die ik in deze sessie terug heb gekregen.


Angst voor autoriteit

Ik had een onrealistisch angstgevoel bij autoriteit. Met name bij mensen in uniform, politie en zo. Zo erg, dat als ik er een zag of werd opgebeld door een controlerende instantie, maakte eigenlijk niet uit wat het was, dat ik dan even verstijfde en me bedreigd voelde. Erg vervelend in een gewone, niet bedreigende situatie, want er was niets bijzonders aan de hand. Ik voelde mij met dat gevoel, al was het soms maar een paar seconden, erg onprettig.
Zelf dacht ik dat het met mijn kinderjaren te maken had. Op 6-jarige leeftijd was er een confrontatie met politie in een kinderlokkerssituatie. Ik had toen geen idee wat er aan de hand was, want er was immers niets gebeurd. Maar de zwaarte van de mensen en het bedreigende gevoel van de politie had behoorlijk indruk op me gemaakt. Nu begrijp ik dat de volwassenen alleen maar ongerust waren.
In de sessie kwamen we in een leven terecht waar ik een getrouwde vrouw van adel was. Mijn leeftijd was 18 jaar en ik was getrouwd met een veel oudere man. Ik was blijkbaar een zeer verwende en arrogante vrouw (ik behandelde het personeel niet echt aardig) en leefde in een kasteel met veel luxe spullen en kleding en veel vrijheid enz.
Ik wilde graag schilderen, maar mijn man vond dat niet gepast voor een vrouw in mijn positie. Ik wilde het!! We stonden ruzie te maken boven aan de trap op de overloop. Mijn mijn schreeuwde vaak hard en dit keer ook. Normaal zou ik gedimd hebben, maar er kwam een wil in mijzelf omhoog, zodat ik tegen hem in ging. De ruzie was inmiddels zo hoog opgelopen dat mijn man bewegingen maakte met zijn armen en zijn evenwicht verloor en van de Eafviel, dood. Wat ik me nog kon herinneren was dat ik zeer verdrietig was dat hij dood was, want ik hield wel van hem. Maar over de consequenties dacht ik niet na, want door mijn positie als vrouw van adel wist ik dat het weer goed zou komen. Echter, dat was niet het geval. Ik werd gevangen genomen en beschuldigd van moord. De rechtszaal was erg naar met rechters en getuigen die erg naar deden. Ook was er iemand die vals getuigde. Hij zei dat hij had gezien hoe ik mijn man van de trap af had geduwd. Ik werd veroordeeld tot de doodstraf. Het laatste zag ik mezelf liggen in een vieze donkere kerker en ging dood door de ontberingen die ik niet aankon. Dus ophangen was niet meer nodig.
Ik voelde tijdens de sessie dat mijn man in het kasteel mijn huidige man was. Wij hadden regelmatig ook woordenwisselingen waarbij hij behoorlijk "geluid"kon maken wat mij een onprettig gevoel gaf. Ook ben ik van jongs af aan een verzamelaar van beelden, schoenen, kleding en meubels.Er kwam geen eind aan. Less is more gold zeker niet voor mij. Koopverslaafd zag ik mezelf. Na de sessie merkte ik tot mijn vreugde dat ik gewoon een winkel in kon lopen en dan zag ik iets wat ik mooi vond en mezelf dan hoorde denken: "ja, het is mooi, maar ik heb al genoeg". Ik was helemaal verwonderd dat ik dat dacht. Zo ook bij schoenenwinkels. Sterker nog, toen ik thuis kwam dacht ik voor het eerst in mijn leven "wauw, dit huis staat wel vol en wat heb ik veel schoenen". De koopverslaving is helemaal weg. Geen reden meer om even de stad in te gaan. Ook mijn relatie is ten goede veranderd. Mijn man is veel vriendelijker tegen mij en doet nu dingen uit zichzelf die hij daarvoor nooit deed, zoals mij spontaan een kus geven en huishoudelijke dingen. Voor mijzelf is het belangrijkste dat ik me meer mezelf voel en happy. Ik geniet meer van mijn fantastische leven en dat is voor het eerst continu. Ik heb nog geen politie gezien, dus ik weet niet of dat gevoel weg is. Maar als ik er nu aan denk voel ik geen dreiging. En gezien de positieve veranderingen na de sessie weet ik van binnen dat dat ook veranderd is.


Hoe regressie mij telkens over mijn dode punt trekt

En daar zat ik dan, 63 jaar oud, gevangen in mijn overtuigingen en de daarbij behorende perspectieven. Een jeukende uitslag over mijn huid die al 3 maanden duurde zonder enige verbetering. Reguliere gezondheidszorg had mij niets gebracht, behalve een verkeerde behandeling die het geheel nog erger maakte. Ik zat met een woede op het systeem (de wijze waarop de maatschappij is ingedeeld), de medische zorg kunnen hart en longen vervangen, maar met mijn jeukende huiduitslag, daar kunnen ze niets mee. Ik kon niet meer bedenken op welke wijze ik verandering zou kunnen aanbrengen in mijn situatie en zat vast in machteloosheid.

Op het moment dat het leven echt donker was geworden ontmoette ik Marion. Regressie heeft mij in het verleden ook geholpen om overtuigingen en de daarbij behorende perspectieven te veranderen van negatief naar een positieve beweging. Onze eerste ontmoeting was een warm welkom en het vertrouwen in Marion was gelijk goed. Het was een ingeving die de ontmoeting tot stand had gebracht.

Ik weet dat donkere en lichte gevoelens bij het leven horen, maar ja, het is makkelijker naar de lichte kant van jezelf te kijken en de donkere kant af te wijzen of te denken dat je die moet negeren. Op een dag haalt deze donkere zijde je in en word je als het ware gedwongen de donkere zijde onder ogen te komen. Toen ik bij Marion op de bank ging liggen en het dekentje dat aan het voeteneind lag, veilig over mij heen had getrokken, sloot ik mijn ogen. Marions's stem en opdrachten brachten mij al snel terug in de tijd. Regressie of trance is in geen geval een moeilijk gebeuren, het lijkt op een moment dat je op de bank zit en terugdenkt aan je jeugd en bepaalde gebeurtenissen, deze herinneringen haal je zo naar boven.

Oke zei Marion,, wij gaat op zoek naar een donker stuk van jezelf, pfffff........ vooruit dacht ik, aan de slag, ik wil verandering. Via de gevoelens en ervaringen van de situatie waarin ik mij bevond kwam ik in een vorig donker leven terecht. Dat is in de meeste gevallen een leven waarin je niet zo'n aardig persoon bent geweest en vele mensen hebt beschadigd, zowel emotioneel als mentaal. Als je in dat leven dood gaat dan neem je de energie, schuldgevoelens en overtuigingen mee in je volgend leven, soms bewust en regelmatig onbewust en zo begin je de reis van je karma. Levens als slachtoffer met het doel te ervaren wat ik anderen heb aangedaan in mijn leven als dader. Nadat wij het daderleven helder hebben gekregen (hoe, wat en
waarom) stapten we over naar de slachtofferlevens en tsjonge dat waren er nogal wat.
Door de opdrachten die Marion mij gaf werd ik in staat gesteld mijn dader- en slachtofferlevens te verwerken, zodat ik emotioneel en mentaal deze levens los kon laten. De bijbehorende energie terug te sturen naar daar waar het thuishoort en mijn eigen energie weer terughalen (vrolijkheid en vertrouwen). het was een behoorlijke klus maar door de zorg, aandacht en de rustige stem van Marion, werd ik in staat gesteld mezelf te genezen. Het doel van energiewerk. Nadat ik een kopje thee gedronken had, stapte ik weer op de trein naar huis. Ik moest even bijkomen van alles wat ik had meegemaakt. Een nachtje slapen om mijn nieuwe gevoelens te ervaren. Het licht was terug en het donker kreeg kleur. De jeuk was beheersbaar geworden, maar mijn woede nog steeds aanwezig.

De tweede sessie was het uitwerken van ex-partners en de achtergelaten energie van deze partners, de reden waarom ik hen ontmoet had en mijn eigen aandeel in deze ontmoeting. Mijn jeugd en de energie van mijn ouders. Ook dit was een klus, maar Marion gaf mij de moed om ook deze "tragedie" door te werken en los te laten. De donkere energie, terug naar waar het thuishoort en mezelf helen. Het was een heerlijke sessie, opgelucht deed ik aan het einde mijn ogen weer open. Op de terugweg ontstond een gevoel van blijdschap, die ik nog steeds ervaar. 

De derde sessie was gericht op mijn boosheid. Tussendoor meldde zich een aanhechting (een vreemde energie die op het moment dat ik bewusteloos was, zich aan mij gehecht had). Op mijn achtste had ik een ongeluk gehad en toen is er een aanhechting gekomen, waarvan ik mij nooit bewust ben geweest. Het was een boze energie. Bij het loslaten van deze aanhechting voelde ik de ontspanning in mijn hele lichaam komen, ook realiseerde ik mij hoeveel invloed zij heeft gehad op mijn leven. Pfffff.........er vielen kilo's van mij af. Nadat wij nog enkele levens doorgewerkt hadden kwam de ommekeer. Uiteindelijk was ik niet boos op de wereld, maar op mezelf, steeds in situaties terecht komen met als basisgevoel "machteloosheid". Ook deze situaties hebben we doorgewerkt.

Vanaf het moment dat ik in regressie bij Marion bij geweest is mijn energie veranderd. Oude geconditioneerde overtuigingen met de daarbij behorende perspectieven heb ik los kunnen laten, ik voel mij vrij, vrolijk en dankbaar voor wie ik ben en waar ik sta in het leven. De jeuk is nog aanwezig, maar in geen geval meer zo onbeheersbaar als het was, er zijn uren dat ik zelfs geen jeuk meer heb. Ik heb inzicht gekregen en kan weer nieuwe informatie ten behoeve van mijn ontwikkeling tot mij nemen en dat geeft mij levensenergie. Alle afspraken met het ziekenhuis heb ik afgezegd. De sessies met Marion hebben mij meer gebracht dan alle onderzoeken in het ziekenhuis.